Czarny anioł miłośći zszarganej

codzienności prozą siermieżną

roni łzy marzeniami nabrzmiałe

co porażkę smakowały niejedną

strzępy słów jak zaraza niechciane

wrzeszczą serce rozrywając na strzępy

bramy piekieł swarami wyrwane

torturują noc w noc bólem tępym

zazdrość radość pożera promienną

chłodem uczuć karmiona boleśnie

w szpony bzdur złością niechcianą

bezrozumnie pcha nagle podstępnie

zgliszcza snów o tej jednej kochanej

w środku snu dotknąć chcę drżącą ręką

jak lunatyk wciąż wracam nad ranem

do swych złudzeń, choć na chwilę jedną