Kiedy bezcelowo krążyłam wokół chwili, w której załamał się świat, rodziło się we mnie coś innego.

Coś, co drżącą ręką mogę nazwać przyszłością.

Wszystko było jak czarna akwarela, a jeden mały promień słońca mówił mi:

Będzie dobrze.

Tylko on zawsze świecił nade mną.

Tylko on mnie pocieszał.

Wywodził się z czasu.

Jak wskazówka zegara wskazywał kierunek.

Nigdy nie pokazywał, dokąd iść.

Jedynie przypominał, że będzie dobrze.

Tamtego ranka wiedziałam już, że nie jest tak źle.

Że moje czarne ubrania pachnące porannymi papierosami i opowieściami o życiowych tragediach nie wciągną mnie ponownie w chłód.

I wtedy pojawił się on.

Czerwony błysk w świetle mojego promienia.

Prześwit uczucia.

Niepozorny mężczyzna, którego widywałam sporadycznie.

Nie znałam jego historii.

Nie wiedziałam nawet, kim jest.

A jednak od pierwszej chwili wydawał się wyjątkowy.

Ciepły.

Spokojny.

Z lekkim grymasem na twarzy i błyskiem w oku.

Wtedy pojawił się płomień.

Płomień miłości.

Usiadłam na ławce własnych wyobrażeń i zaczęłam obserwować.

Jego.

I siebie.

Rozum szeptał:

To nie on.

Serce i dusza krzyczały z zachwytu.

Posłuchałam rozumu.

Wstałam.

Odwróciłam się.

— Do widzenia.

Uśmiechnął się.

— Do zobaczenia.

Nie rozumiałam tej odpowiedzi.

Przecież nie chciałam go więcej widzieć.

A jednak zrobiło mi się żal.

Nie jego.

Uczucia.

Było piękne.

Szalone.

Przyszło znikąd.

I wtedy zrozumiałam coś ważnego.

Nie byłam zakochana.

W trzydzieści sekund stworzyłam ideał.