Krzew wyrastał z mojego serca.

Wpierw kłuł je niczym igła,

raniąc.

Ale gdy już się przekuł

i wykiełkował na zewnątrz,

nie bolało mnie nic.

Rósł tak latami,

wypuszczając nowe liście.

Jedne z miłości,

inne z przyjaźni,

jeszcze inne

z bólu i tęsknoty.

Okrywał mnie tym wszystkim.

I choć

to ziarenko wewnątrz,

pełne miłości,

zraniło mnie potwornie,

choć martwa uczuciem

jestem do niego,

to pozostała

piękna winorośl wspomnień.

Miłość —

potrafi ranić,

jednak daje wspomnienia

na lata.

Czasem pulsuje ciągle,

a czasem zostaje

otulającym,

bliskim wspomnieniem.