Gdy nie masz dokąd iść

gdy już wszystkich zraniłeś

gdy przed oczyma ciemność

gdy zmarnowane szanse

chodzą za Tobą jak cień

gdy patrzysz w lustro

z policzków ścierając łzy

gdy polne depczesz robaki

z łbem opuszczonym nisko łażąc

gdy nikt nie pisze, nie dzwoni

wtedy, gdybyś chciał

gdy potok pustych słów

ze ściśniętego gardła wypływa

gdy ponura obojętność

wszelką namiętność zakrywa

gdy z własnymi myślami się bijesz

ostatnią iskrę wykrzesując

 

gdy wszyscy, wszędzie, wszystko...

a Ty jak robak między wróblami

wtedy sprawę sobie zdasz

jak jesteś k....sko samotny