Spałam,

a myśli jego układały się na mnie

jak puchowy koc,

otulając najczulej moje ciało.

Tuliłam się do jego duszy,

bliskiej memu sercu,

mimo że ciało

w oddalonym łóżku spało.

Czułam bicie jego serca

i każdą szpilkę w powietrzu,

wycelowaną, by go ukłuć.

Każdego wieczora tak się układałam,

by ogrzać jego spokojne,

lecz zmęczone ciało.

Pośpiech życia wybrzmiewał w jego żyłach,

a ciało napinało się pod każdym słowem.

Tylko dzień tworzył barierę między nami

i przybliżał nas jedynie plecami,

oddalając czułość.

Noc za to...

Noc była ucieczką.

Choć obcy sobie

i niecałujący swych odbić,

to jednak potrafiliśmy

od zawsze usypiać ze sobą.

Tworząc tę czarodziejską krainę nocy,

w której gwiazdy szeptały ciszą,

biciem serca

i poświatą tak anielską

i delikatną jak piórka lecące z nieba,

dotykające naszych ciał splecionych.