Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
Krew dobija spojrzenia,
a ja, omdlała,
szukam znów cienia.
By przy życiu
słowem być.
By pełzać jak żmija,
z gardeł jad pić.
Wszystko
jak paradoks życia —
leżący kamień
miłością wybrzmiewa,
a jad się nie zmienia.
Przedziera się do krwiobiegu
i tłoczy
ciemne toksyny.
Zamienia noc z dniem,
a miłość z cierpieniem.
Sycząc gdzieś nad uchem —
echo porażki.
Napisane przez
Zbieram słowa z miejsc, w których inni zostawiają milczenie. Piszę o emocjach, które trudno nazwać, o miłości, która nie zawsze ma swoje zakończenie, o pamięci, która potrafi być zarówno raną, jak i schronieniem. W moich tekstach wiatr może być dotykiem, kamień — historią, a ciemność — początkiem światła. Piszę wiersze i opowiadania. Nie po to, żeby opowiedzieć Ci swoją historię. Po to, żebyś czasem odnalazł w niej kawałek własnej.
Bardzo dobre
5.00 na 6 (1 ocena)
Tutaj najważniejsze są słowa — bez reklam, bez hałasu, bez rozpraszaczy.
Jeśli chcesz pomóc nam pisać dalszy ciąg Poetica.pl, postaw nam kawę lub wesprzyj nas na Patronite.
Dziękujemy!
, aby skomentować
Witam Jadu można niemal się wszędzie doszukać, a najwięcej go tam, gdzie być nie powinno w ogóle np. w polityce. Nie wiem po co on komu, czemu służy i kto za nim stoi? Warto pomyśleć nad przekazem wiersza i zapytać, ile tego jadu jest w nas samych. Pozdrawiam
Kiedy staniesz już na skraju, Czy popatrzysz w moje oczy? Kiedy dojdziesz już do końca, Staniesz przy mnie w ciemnej nocy? Wczoraj przepaść, brak nadziei Dzisiaj... światło? Nie...
Zdrętwiałam cała od słów, od wypowiedzianych fantazji, od niespełnień. Zaszyłam się na dnie, w jaskini wspomnień. Gdzieś wysoko patrzyłam na gwiazdy i cicho łkałam, wzywając tylko...
