Krew dobija spojrzenia,

a ja, omdlała,

szukam znów cienia.

By przy życiu

słowem być.

By pełzać jak żmija,

z gardeł jad pić.

Wszystko

jak paradoks życia —

leżący kamień

miłością wybrzmiewa,

a jad się nie zmienia.

Przedziera się do krwiobiegu

i tłoczy

ciemne toksyny.

Zamienia noc z dniem,

a miłość z cierpieniem.

Sycząc gdzieś nad uchem —

echo porażki.