Zdrętwiałam cała

od słów,

od wypowiedzianych fantazji,

od niespełnień.

Zaszyłam się na dnie,

w jaskini wspomnień.

Gdzieś wysoko

patrzyłam na gwiazdy

i cicho łkałam,

wzywając tylko tego,

czego naprawdę

było mi potrzeba.

Nędza okryła miłość.

Przyjaźń

lepiła się od szczurów.

A rodzina

była jak obłok —

bliska,

a jednak

nieuchwytna.

Wszystko inaczej.

Mniej uczuciowo.

Bez emocji

już na starcie.

Ciężkie od bólu,

a lekkie od rozpaczy.

Jak coś,

co dawno utraciło kształt,

a mimo to

wciąż próbuje

nazywać się życiem.