Przechadzałam się korytarzami

między ciemnymi a jasnymi cieniami,

między blaskiem a mrokiem.

Stawiałam kroki,

podziwiając chwile.

Zawsze pod wrażeniem,

zawsze z delikatnością,

by nie dotknąć inaczej.

Przechadzałam się

i z sił odpadłam,

gdy Ty w labiryncie

rozwieszałeś uczucia.

Euforia na poniedziałek,

na wtorek smutek w kieszeni.

Środa obdarta

i zwątpiła już w siebie.

I tak każdego dnia

inna grawitacja.

Ja w spokoju jak demonstracja,

Ty w wulkanie.

Każdy z racjami,

każdy u bram swoich.

I wtedy zerknęłam do tyłu —

bramy,

tam, gdzie stała przeszłość moja.

Wulkany dudniły,

oceany wzbierały.

Dziś spokój miały.

Czy ja aby na pewno sobą jestem?

A może już stara w tej euforii

i wszystko się jakby równa?

Nie wzbija w powietrze.

Po prostu jest

spokojem i dreszczem.