Dzień już odchodzi w pośpiechu

zmęczony ustępuje wieczorowi

ten zapala na ulicach Latarnie

i ciekawie się po mieście rozgląda

*

Latarnie udekorowane światłami

cóż to gdy jedna z nich nie świeci

- co jest z nią? - pytają szeptem inne

zdziwione patrząc ciekawie po sobie

*

smutna latarnia spuściła oczy

ze wstydem tylko westchnęła

milcząc znosiła swoją niedolę

miała jeszcze na światło nadzieję

*

tymczasem wokół niej Wiatr szalał

z niecierpliwością wypatrywał

- Z kim tu się pod nią umówił?

inne Latarnie tego nie wiedziały

*

po chwili rozległa się miła Woń

która swój wachlarz roztaczała

Wiatr rozwiewał je wokoło

przy tym jak mało kto szalał

*

nagle Woń przylgnęła do niego

on oplótł ją czule całym sobą

i trwali razem miłośnie złączeni

a Latarnia oczy tylko zamknęła

*

w czekaniu cierpliwym stała

aż Wiatr i Woń już się rozstaną

oni jednak wymieniali całusy

czas i miejsce mając za nic

*

pewnego razu Latarnia dość miała

i gdy tylko wieczór nastawał

świeciła najmocniej jak tylko mogła

aby zniechęcić kochanków do niej 

*

Woń pierwsza zauważyła zmianę

oznajmiła Wiatrowi że nie tutaj

polecieli więc szukać innej

i w parku znaleźli z ławeczką 

*

tam też każdego wieczoru

spotykali się na amorach

zdradzał ich tylko zapach

który czule Woń roztaczała

*

przechodzący czuli jaśminy

potem róże lawendę i maciejkę

innym razem lilie i rumianki

potem wanilię i pomarańczę

*

11.08.2026 r. godz. 10:02

Elizabeth