Dzień już odchodzi w pośpiechu

zmęczony ustępuje wieczorowi

ten zapala na ulicach Latarnie

i ciekawie się po mieście rozgląda

Latarnie udekorowane światłami

cóż to gdy jedna z nich nie świeci

- co jest z nią? - pytają szeptem inne

zdziwione patrząc ciekawie po sobie

smutna latarnia spuściła oczy

ze wstydem tylko westchnęła

milcząc znosiła swoją niedolę

miała jeszcze na światło nadzieję

tymczasem wokół niej Wiatr szalał

z niecierpliwością wypatrywał

- Z kim tu się pod nią umówił?

inne Latarnie tego nie wiedziały

po chwili rozległa się miła Woń

która swój wachlarz roztaczała

Wiatr rozwiewał je wokoło

przy tym jak mało kto szalał

nagle Woń przylgnęła do niego

on oplótł ją czule całym sobą

i trwali razem miłośnie złączeni

a Latarnia oczy tylko zamknęła

w czekaniu cierpliwym stała

aż Wiatr i Woń już się rozstaną

oni jednak wymieniali całusy

czas i miejsce mając za nic

pewnego razu Latarnia dość miała

i gdy tylko wieczór nastawał

świeciła najmocniej jak tylko mogła

aby zniechęcić kochanków do niej  

Woń pierwsza zauważyła zmianę

oznajmiła Wiatrowi że nie tutaj

polecieli więc szukać innej

i w parku znaleźli z ławeczką 

tam też każdego wieczoru

spotykali się na amorach

zdradzał ich tylko zapach

który czule Woń roztaczała

przechodzący czuli jaśminy

potem róże lawendę i maciejkę

innym razem lilie i rumianki

potem wanilię i pomarańczę

11.08.2026 r. godz. 10:02

Elizabeth