Znasz to niebo aż ciężkie od gwiazd?

Jedna migocze niemal przy drugiej,

na rozległym planie czerni granatu

i te rozmyte białe na nim smugi?

Cisza gęsta i nigdy nieprzenikniona,

a odległa o neony świetlnych lat.

Skąd pochodzi więc ta tęsknota,

co wyrywa z umysłu i serca spokój?

Gdy nastaje świt wszystko znika.

Mgła poranna jeszcze się wije,

białą wstęgą co woal przypomina,

by dzień już za chwilę przywitać.

Niebo jeszcze za zasłoną chmur,

a już między nimi promienie słońca,

toruje sobie drogę do ziemi śpiącej

i czaruje dobrymi myślami świat.

Tymczasem niebo w błękicie ukazuje,

swą nieodpartą magię zaistnienia

i jakby słychać już życia muzykę,

która wyjątkowo pięknie o poranku gra.

Kto maluje te pejzaże każdego dnia

i gdzie podziewa się ów twórca?

Laur mu wdzięczności na obie skronie,

niech nie zaprzestaje swojej sztuki.

Znów można poczuć oddech natury,

która poezją wspaniale zachwyca.

Tu w jej słowach i wersach jest magia,

za sprawą jej odcieni i tonów barw.

Właśnie zakwitł czas pięknym kwiatem,

a spowija go porankiem sam wiatr

i tak wnika we wszystkie myśli co dnia. 

Jak kochanek ma już otwarte ramiona.

Nie trudno ulec tych widoków wzruszeń.

Z drżeniem zaspokojona jest już dusza,

a czas znów miękko gdzieś w dal płynie.

W myślach łzy szczęścia za dar życia.

11.10.2026 r. godz. 16:38

Elizabeth