Wszystko co pisze to moje sny i wspomnienia które w sobie noszę to dziwne opowieści

w umyśle ukryte są tylko wspomnień odległym echem zaklęte w szeleście szeptu lub

w głowie brzęczą głosem żywym w sercu kamieniem się stają i cierniem czasu w umyśle

głuche tajemne odpływają w pustą przestrzeń są w sercu jak struna drżąca co się nagle zrywa

jak gwiazda bledną w cieniu wspomnień w głuchym dotyku chłodu by za chwilę

rozkwitnąć dziką upojną muzyką tęczowo szklanych dźwięków gdy odnajduję słowa

zapomniane w obojętności rozmowy z samą sobą lecz by pokonać czas i zatrzymać to wszystko co

pogrąża się w niepamięć zwyciężyć gdy budzą się groźne ciemne mroczne zapomniane cienie

to tylko echo przeszłości w której już nie ma głuchego szelestu leku i cierpienia

samotności skamieniałej w grozie czasu przeszłego w którym trwam uparcie

są jak widzenie senne i mgliste które nie chcę odchodzić bezboleśnie

wracają jak zapisane ciche westchnienia w zwojach pamięci kosmate i głuche i

choć nic się nie dzieje i niczego już nie zmienię z

głębokiego lęku do drzwi pamięci łomocze i

pukam zanim ją otuli chmura nie pamięci

jakby nigdy nie istniała pełna mrocznych cieni

szumiących wspomnień i światła z przeszłości gdy nagle w falę wzburzoną się zmienia

której dotyk boli rani i nęci

nim mnie ciemność okrutnego czasu swym oddechem otuli

więc po raz ostatni biegnę naprzeciw spotkania czasu co mnie uskrzydla nadzieją.