Jesienna melancholia ją otuliła

i jakby lekkim sennym uczuciem

zatopiła się więc w mięciutkich

poduchach i ciepłym pledziku

przyjemne ciepło i delikatność

sprawiła że w marzenia senne

łagodnie odleciała gdzieś daleko

zapominając o tego dnia chłodzie

tam w tej innej rzeczywistości

dzieją się mega rzeczy i sprawy

absolutnie niepojęte i dziwne

jak je ogarnąć dobrze jest sztuką

o to jak na cyrkowej arenie ludzie

jak gdyby nic chodzą po linach

nie dotykają wcale stopami ziemi

i poruszają się wszyscy podobnie 

ich piękne domy są zawieszone

jakoś w przestrzeni bardzo wysoko

rosną tam nawet kwiaty i drzewa

trawa zielona i płynie także rzeka

czas jakoś im wolno przebiega

nikt się tam w ogóle nie śpieszy

mają czasu tyle ile im potrzeba

lub jakby wcale się tam nie liczył

pomyślała nagle że się na linie

za nic nie utrzyma i w dół spadnie

ktoś podał jej rękę i poszli razem

okazało się że to doskonale umie

cały dzień chodziła po linach

mijała innych ale co dziwne

liny się tworzyły i każdy ją miał

swoją własną zawsze przed sobą

poznała tam wiele miłych osób

widziała inne niż jej znane rzeczy

i sprawy tam się znacznie różniły

ich nawet prawo kultura i sztuka 

powoli już wieczór nastawał

a ona nie miała swojego domu

cóż więc postanowiła po linie

jakość więc zejść już na ziemię

spuszczała się uwagą i lekkością

coraz niżej i niżej by już w końcu

znaleźć się na stałym gruncie

i w tym momencie się obudziła

rozejrzała się znów wokoło siebie

uśmiechnęła się miło na widok

swojego małego pokoiku w domu

i mimo melancholii była szczęśliwa

6.10.2026 r. godz. 16:00

Elizabeth