Czarny mrok skrada się, każdy szmer roznosi się dźwiękiem jak spiżowy dzwon.

Lodowatym uściskiem kurczy się krtań.

Bezwładna plątanina myśli spowita nagle szarą mgłą.

W piersi serce drży między jawą a snem.

Otchłań pochłania mnie aż po kres nieskończoności.

Srebrem księżyc lśni, ściele się zimny blask budząc lęk i trwogę.

I rozpływa się pod powieką otulając mrocznym czarem, w zamroczeniu sennej melancholii.

Otwierając drzwi między bytem a nie bytem.

Na granicy samej magii,

za progiem czas gubi swój bieg, spływam w głąb zapomnianych rzek.

By oko w oko spotkać się z nieznanym.

E Lena