Upadam na kolana,

bez sił skonany.

Deszcz jak chrzest

oczyszcza mnie.

Patrze w niebo,

bezgłośnie klnę.

Gdzie jesteś?!

Zostawiłeś mnie.

W kałuży odbicie,

zwierciadło samotności.

Zbić go nie mogę,

nie czuje już złości.

Pozostało mi tylko,

czekać na dzień.

On już niedługo,

przywita mnie.