Nadzieja

Z nudy i marazmu zrodziłam panikę,

bo wiedziałam, czego łakniesz —

już wtedy, gdy nasze drogi

skrzyżowały się po raz pierwszy.

Pamiętasz?

Na tamtej produkcyjnej taśmie.

I tego chłopca, którego poznałaś na dworcu,

gdy prawił ci baśnie.

Nie miałaś jeszcze wtedy

dobrego wzorcu.

To ja popchnęłam cię w jego ramiona.

A on stał się dla ciebie jak soma.

A później,

gdy czułaś się potwornie zniszczona,

miewałam różne imiona.

Byłam z tobą,

gdy pracowałaś w ciemną noc,

na czarno.

Gdy piłaś wszystko,

co w ręce ci wpadło.

Gdy sztuka oczyszczała cię

jak palo santo.

I wtedy,

gdy mówiłaś do mnie: „Matko”.

Widziałam twój ból.

Aż nadto.

Dziś już mnie tu z tobą nie ma.

To koniec naszej podróży,

drodzy państwo.

To byłoby na tyle.

Bo dziś pomarły

najpiękniejsze motyle.