Cierpią ciała w które rzuca się słowami .

Cierpi umysł tworzący myśli jednego powiązania ,

przetwarzając je co chwilę.

Pęka serce trafione kulą czynów tej drugiej połowy .

Niby najważniejszej ,a jednak kłamliwej .

Łzy lecą tak bezwiednie ,z przyzwyczajenia powtarzalnego .

Nie moc przychodzi z oczami wielkimi.

Lecz to tylko nasza wymówka braku walki o siebie.

Wszystko rozpada się na pół .

Oddziela się ciało ,wytwarza się ból.

Gdy jedna możliwa chwila trzymająca niekiedy nas

w silnym uścisku puszcza swe rączki .

My się lękamy , uciekając w odmęty fantazji.

Beznamiętną rozpacz bólu wtórnego ukrywam w pięści.

Przyjmuję pozę posągu ,bo tak prościej .

Zrzucam swą maskę zakładaną za każdy raz .

Teraz jestem szeptem .

Jutro będę każdym z was .