Te powiastki,

śmierci bezsenne,

umarłe łodygi,

opadłe płatki.

Umyć twarz,

spać, nie przeżywać,

umysł lotny?

Nic już z tego!

Wolność człeka,

w klatce, sznurem związanego.

To koniec!

Niczego więcej!

Spadam w dół,

w dół...

A te powiastki,

jak liście pode mną...