Otworzyłam okno

na świat kolorowy.

Od barwy jaskrawego słońca

po mrok z mowy.

Powietrze jak pustka

wlatywało do środka.

Raniło, ocierając tym samym

krew kapiącą z rany.

Tak składałam się,

stojąc przy oknie.

Zmęczona.

Zbolała.

Pełna podziękowania

za dbanie o mnie,

gdy krew rosiłam zimną,

do czasu pęknięcia szyb.

Wtedy zauważyłam,

kto ranił najmocniej.

Przez kogo oczy płynęły łzami,

przez kogo krew ściekała z rany.

I serce mrok chłonęło dumny.

Mój przyjaciel — kolor,

co dno miał ciemne.

To niebo tak prawdziwe

i tak inne —

rani

i uśmiecha się do mnie.