Cień jak jaskrawe słońce

przypiął mi się do skrzydeł.

Rani me pióra mroczne,

spalając kawałek po kawałku.

Z bólu mojego spojrzenia

tworzy się otchłań w sercu.

Czarna dziura miarowo się tworzy,

chłonąc mnie jak gąbka.

Tylko litość Anioła,

co siedzi na chmurze w oddali,

trzyma mnie przy życiu,

jak na sznurze trzyma.

Chcę jęknąć, ile sił mam.

Zakneblowane usta.

Wszystko jest niczym

w jego spojrzeniu.

Popiołem są moje skrzydła,

udręką — serce puste.

Twarz szarego dymu ginie

w jego otchłani.

Nic nie widzę więcej

prócz serca czarnych skrzydeł.

Te okrywają popiół,

zakrywają mi oczy.

Ciało nabiera zimna,

a miłość z niego uchodzi.