Umarli wszyscy poeci.

Słowo ku niebu poleci.

Zostały tylko wspomnienia.

Jak świeca dążą do wypalenia.

Bracia w wierszu złączeni!

Podnieśmy się z okowów ziemi!

Wena niech niesie nas wysoko!

Krytyka zazdrość, wykole oko!

Lub siedźmy zamknięci.

Bądźmy wyklęci.

Nikt nas nie zobaczy.

Zostańmy już tacy.

Szuflada rozumie i akceptuje.

Naszych uczuć szczelnie pilnuje,

lecz czasem wymknie się mały rym.

Poleci w niebo jak świecy dym.