Mąż Marysi Krzysztof właśnie przyszedł zmęczony trudami zadań z pracy i patrzy, że w domu jest nieład i brakuje obiadu. Zagląda do sypialni, a jego żona Marysia śpi zwinięta w kłębek. Wokoło porozrzucane zużyte chusteczki higieniczne i opakowanie z tabletkami. Mężczyzna odruchowo podnosi ją i czyta etykietę. Z ulgą odkłada ją i jest już spokojniejszy. To był ziołowy lek na uspokojenie. Przykrywa kobietę kocem i po cichu wychodzi do kuchni. Nastawia zupę z mrożonej gotowej mieszanki warzyw kupionej w markecie. Obiera wprawnie ziemniaki, myje je i już pokrojone wrzuca do garnka z zupą. W lodówce znalazł pozostałość mięsa z wczorajszego obiadu. Kroi je w kostkę i umieszcza w garnku. Doprawia ulubionymi przyprawami i ziołami zupę. Na koniec podsmaża na złoty kolor cebulkę i dodaje do potrawy. Całość miesza i próbuje, czy czegoś jej nie potrzeba jeszcze. Odrobinę przyprawy magii, którą lubi, kropi nią z umiarem do garnka. Miesza, próbuje ponownie i zadowolony z efektu, nalewa sobie do talerza gorącej i pożywnej zupy. Zjada z apetytem, a potem zmywa naczynia, sprząta w mieszkanie, ale nie decyduje się jeszcze na odkurzanie podłóg. Nie chce obudzić śpiącej żony. Nie wie, w jakim jest stanie, ale sądząc z widoku, jaki zastał w sypialni, nie za dobrze się dzieje. Rozgląda się jeszcze, co mógłby więcej zrobić. Myje kuchenkę, wyciera blaty szafek kuchennych, a potem idzie umyć sanitariaty w łazience. Po wykonaniu zadań, zagląda do lodówki, a tam „hula wiatr”(kiedyś usłyszał to powiedzenie i bardzo mu się ono spodobało), więc zabiera ze sobą dużą torbę i wybiera się na zakupy.

W tym czasie pod jego nieobecność budzi się jego Marysia. Rozgląda się, patrzy na zegarek i pośpiesznie wstaje, aby zrobić obiad i posprzątać. Ku jej zdziwieniu nie było nic w zasadzie do roboty. Zajrzała do garnka z zupą, a jej zapach zachęcał do spożycia. Nalała sobie jej nieco do talerza i ze smakiem zjadła. Zastanawiała się, kto mógł ją ugotować i zrobić porządki w mieszkaniu. Nikt przecież inny niż jej mąż nie miał do niego kluczy. Domyśliła się więc, że mógł to być tylko on, Krzysztof. Gdzie jednak się podziewa? Przeszła powoli po mieszkaniu i nikogo w nim nie znalazła. Po chwili usłyszała chrzęst otwieranego kluczem zamka w drzwiach. Stanęła naprzeciw nich i czekała, aż się otworzą. Po chwili do przedpokoju wszedł jej mąż z pełną torbą zakupów. Uśmiechnął się na jej widok, a ona go odwzajemniła. Przez chwilę patrzyli na siebie, jakby chcieli telepatycznie, wyczytać wzajemne ich myśli i emocje. Po prawie dwudziestu latach małżeństwa znali się co nieco, ale było coś innego miedzy nimi, jakby jakaś nieodkryta tajemnica. To ich niepokoiło, ale nie umieli, o tym jeszcze porozmawiać, lub nawet może nie byli tego świadomi, czym to jest.

- Dzień dobry Marysiu. – Powiedział mężczyzna.

- Dzień dobry Krzysztof. – Odpowiedziała niemal szeptem, a potem wzięła część zakupów i zaniosła je do kuchni na blat stołu, a za nią poszedł jej mąż. Gdy postawił resztę zakupów, objął ją czule. Pocałował w policzek, a ona przytuliła się do niego jeszcze mocniej, jakby chciała poczuć, że tam jest. On zbliżył swoje usta w kierunku jej ucha i wyszeptał.

- Kocham cię Marysiu, jesteś dla mnie wszystkim, o czym mógłbym sobie wymarzyć.

Ona skierowała swoją twarz w kierunku jego i patrząc w jego oczy, powiedziała.

- Jestem taka szczęśliwa z tobą Krzysiu i ja ciebie kocham. – Oczy zaszkliły się jej i po jej twarzy popłynęły łzy.

- Czy coś się stało Marysiu? – Zaniepokojony zapytał łagodnie.

- Jestem chora. Moje wyniki mammografii są niepokojące. – Odpowiedziała, nie parząc na niego.

- Ojej, tak mi przykro, ale nie martw się. Wszystko będzie dobrze. Przejdziemy przez proces leczenia razem. Jestem z tobą i będę, nie jesteś sama. – Tulił ją i całował z troską.

- Dziękuję ci Krzysiu, że jesteś i o mnie dbasz. – Powiedziała z uznaniem w głosie.

- Zjadłaś zupę? – Zapytał nagle, aby zmienić temat rozmowy.

- Tak, jest przepyszna. Dziękuję za nią i za porządki. Ja nie miałam dzisiaj do tego głowy. Cmoknęła go w policzek i poklepała po ramieniu.

- Bardzo się cieszę, a teraz proszę pokaż mi wynik twojego badania. Chciałbym go przeczytać. – Poprosił z przekonaniem.

- Dobrze. – Odpowiedziała krótko, a po chwili powiedziała. – Proszę, sam zobacz, czy to nie straszna wiadomość. Mnie totalnie załamała. Nie wiem, co teraz będzie. – Podała kartkę i usiadła ma krześle przy kuchennym stole. Mężczyzna ją wziął i przez chwilę uważnie czytał.

- Marysiu, to rzeczywiście niepokojące, co jest napisane w tym wyniku badania, ale kochanie, to nie dotyczy ciebie, sama zobacz. To jakaś Maria, ale nazwisko jest zupełnie inne, inna data urodzin. To nie jest twój wynik badania. Ty prawdopodobnie jesteś zdrowa, ale to trzeba jeszcze wyjaśnić w rejestracji przychodni jak najszybciej, aby tamta kobieta mogła jak najszybciej zacząć leczenie. To ważne jest dla jej zdrowia. Choć, pojedziemy tam razem, teraz. – Powiedział z wielkim entuzjazmem w glosie i przytulił ją mocno, aby uwierzyła w to, że jest bezpieczna.

- Tak? Pokaż mi … . – Powiedziała niedowierzając.

13.11.2026 r. godz. 13:00

Elizabeth