Poranne refleksje

(Metonimia)

Zaświtała mi nad ranem pustka w głowie.

Rozwiały się sny na cztery strony świata.

Jednak przebudzona zaledwie w połowie,

zastanawiałam się, jaka jest dzisiaj data.

Na nic błądzenie ochoty po nieboskłonie.

Trzeba wstać i wejść w kieratu rytm dnia,

przyodziać już w trudy i troski obie skronie,

a aktywnie w pracy dolać oliwy do ognia.

Wyjść na spacer z moimi dwoma psiami,

przewietrzyć głowę w ten dzień deszczowy.

Wena wtedy uraczy moją banię wierszami,

inaczej to trudne, więc nie ma o tym mowy.

Gdy całkiem człek zostanie przebudzony

i otwiera się w nim ta świadomość skora,

do przemyśleń zapał na nowo odrodzony,

więc dobra to jest sukcesu dnia połowa.

Czas niby już zaplanowane zadania wdrożyć.

Powoli jednak rozpędzać się jak lokomotywa.

Zapiąć pasy, jazda tu będzie ostra by zdążyć.

Dnia z każdą chwilą w statyce szybko ubywa.

Ach jeszcze jednak zabawa z psimi dolami,

prowokującymi merdają wesoło ogonkami.

Dla kadrów migawek zamrożone chwilami,

radości jest chemia między nami bowiem. 

Może teraz kawusia i coś na podniebienie,

zaraz potem z pewnością zajmę się pracą.

Ten jej aromat i smak bardzo sobie cenię, 

więc zdecydowanie dni bez niej wiele tracą.

O, jeszcze ktoś dzwoni, trzeba więc pogadać

i dowiedzieć się, co dziś słychać w świecie,

także koniecznie wszystko co u kogo zbadać.

Nie można zbyć kogoś, gniew będzie przecież. 

Jaka piękna melodia wysłucham jej jeszcze,

a zapytania o obiad, wolno puszczam sobie.

To co ugotuję dobrego, później wam streszczę.

Teraz jednak strudzona przerwę sobie zrobię.

25.07.2024.r.  godz. 11:20

Elizabeth