Przedarte.
Niegdyś omijane
uczucia czarne,
wyplute,
połatane
jak kartki papieru,
co na tafli rzeki płyną,
by dobrnąć do brzegu
i Cię owinąć.
Wplątane
w radości
z nienacka przychodzą,
by wybrzmieć
i ściągnąć Cię w dół,
pogrążyć w otchłani,
gdzie jedną ręką, z bólem,
wyciągasz się ku górze,
wierząc, choć zapominając
o dobru w tej strukturze.
I tak opadasz na dno
z całą kulą myśli,
wierząc w ten czarny scenariusz,
nie widząc białej plamki
radości w życiu swoim.
Zapomniany kamień rzeczny,
bez życia, bez woli.
