Wczorajszy dzień minął bezpowrotnie.

Czas jak zawsze migał się od wyjaśnienia.

Po co tak pędzi i w zasadzie dokąd?

Czy ma konkretny w tym jakiś interes?

A tymczasem złota piękna jesień,

maluje liście na kolorowo drzewom,

a one majestatycznie potem spadają

i pod nimi kobierzec barwny ścielą.

W zapomnieniu jeszcze z wczoraj,

dzisiejszy dzień też powoli się kończy.

Jutro nowy i znów będzie tak samo,

a może inaczej bo mniej ma być słońca.

Jakże krótkie dni, a długie noce się wiją.

Co niby podczas nich ciekawego czynić?

Pisać wypada może o tym wiersze,

a potem z przyjemnością innych czytać?

Otulić się ciepłym kocem przy kominku,

obok na stoliku herbatka z cytrynką.

Cicha w tle relaksacyjna ulubiona muzyka,

w towarzystwie dwóch śpiących psiaków.

Jakaś Melancholia wpadła przypadkiem.

Chyba przez uchylone wcześniej okno

i ona zziębnięta może szuka ciepła.

„Choć kochana przytul się i odpocznij”

„Opowiesz mi o swoich przyjaciółkach,

jak z nimi spędzasz czas na rozmowach?

Czy tylko razem w ciszy milczycie sobie?

A może wspominacie ze zdjęć postaci?”

„Proszę, tu są pamiętniki ze strychu.

Pamiątki po prababci z innych czasów.

Przeczytaj jak kiedyś sobie radzono,

z pięknymi pełnymi uczuć melancholiami”

Znów noc nastała i czas na odpoczynek.

Melancholia zasnęła jak dziecko na kanapie.

Ja pójdę do siebie i jeszcze powspominam,

a potem, aby mieć piękne sny i ja zasnę.

30.10.2026 r. godz. 17:55

Elizabeth