Świat budzi się

bez pytania czy ma na to ochotę.

Piekarnia otwiera drzwi.

Autobus zatrzymuje się na przystanku.

Ktoś zamiata chodnik…

zamiatając wczorajszy dzień.

W oknach zapalają się światła

jedno po drugim

jakby ktoś odliczał ludzi.

Ktoś robi herbatę.

Ktoś wychodzi do pracy.

Ktoś wraca do domu.

Ktoś właśnie podejmuje decyzję,

która zmieni całe jego życie.

A kilka ulic dalej

ktoś kupuje bułki.

I chyba właśnie tego

najczęściej nie zauważamy.

Że wszystko dzieje się naraz.

Ktoś się rodzi

kiedy ktoś inny umiera.

Ktoś pierwszy raz się zakochuje

kiedy ktoś inny przestaje wierzyć w miłość.

Ktoś dostaje wiadomość

na którą czekał od miesięcy

a ktoś inny kasuje numer

który znał na pamięć.

Ktoś śmieje się w autobusie

a siedząca obok osoba

patrzy przez okno

i próbuje nie płakać.

Miasto tego nie komentuje.

Samochody dalej jadą.

Światła dalej zmieniają się z czerwonego na zielone.

Sklepy zamykają się o tej samej godzinie.

Śmieciarka przejeżdża przez ulicę

jak każdego wtorku.

Zwyczajność przykrywa wszystko.

Największe szczęścia

i największe tragedie

mogą wydarzyć się

kilka metrów od siebie.

I nikt nie wie.

Może człowiek siedzący obok

w kolejce do lekarza

właśnie przeżywa najgorszy dzień życia.

Może kasjerka

która mówi

„miłego dnia”

nie miała miłego dnia od miesięcy.

Może dziecko

które biegnie przez park

zapamięta ten dzień

na całe życie.

A może nie zapamięta go wcale.

Wieczorem świat zwalnia.

W tysiącach mieszkań

ludzie gaszą światła.

Jedni zasypiają spokojnie.

Inni długo patrzą w sufit.

Za ścianą ktoś się śmieje.

Na ulicy ktoś wraca samotnie.

Gdzieś daleko pada deszcz.

I tylko ziemia

kręci się dalej.

Jakby nic się nie stało.