Samotny srebrny lis podążał przez las ostrożnie. Mieszkał tutaj długo i wiedział, że licho nie śpi. Bywało u niego różnie, ale pomimo wielu blizn szedł dalej dumnie.

Zdarzały się ciężkie zimy, gdy trudno było o pożywienie. Zdarzały się gorące lata, przez które las się palił. Na jego tereny zapuszczały się też inne zwierzęta. Niektóre omijały go z daleka. Niektóre uciekały. No i te ostatnie — agresywne.

Każda blizna na jego ciele przypominała mu o tych wszystkich, którzy chcieli wyrządzić mu krzywdę. Ale on nigdy się nie poddał, choć czasem już był tego bliski. Jakiś wewnętrzny głos kazał mu stawiać czoła przeciwnościom, kazał mu walczyć.

Im był starszy, tym bardziej rozumiał, że wcale nie musi być samotny. Jednak blizny na sercu, te bardziej bolesne, ciągle prowadziły go na tę samotną ścieżkę. I przyzwyczaił się do tego.

Samotny srebrny lis.

Nie chciał się wyróżniać, choć czuł, że jest odmienny od reszty. Nie wiedział, z czego to wynika, i męczyło to jego myśli. Kroczył zawsze swoimi szlakami, nie tymi udeptanymi przez innych. I czuł się z tym dobrze.

Samotny srebrny lis.

Jeśli wasze drogi czasem się skrzyżują, nie będzie chciał Cię skrzywdzić. Może go nie zrozumiesz, nie zaakceptujesz, ale szybko do Ciebie dotrze, że jemu wcale na tym nie zależy.

On wie, że musi polegać na sobie i swoich umiejętnościach. I świetnie sobie z tym radzi.

Samotny Srebrny Lis.