Szedł przez życie niestrudzenie.

Raz droga pięła się stromo pod górę,

innym razem prowadziła w dół.

Nieraz stoczył się ze swej drogi,

ale za każdym razem podnosił się

i szedł dalej.

Spotykał na swej drodze inne umęczone dusze,

czasem przyjazne, czasem wrogie,

w większości jednak obojętne.

Każdy zapatrzony we własną drogę, w swój szlak.

Jedni szli w parach, inni całymi rodzinami.

I jemu się zdarzyło podróżować w takim

towarzystwie, ale ciągle czuł, że to nie jest

jego ścieżka, że zboczył już dawno

ze swojego szlaku.

Nie czuł się sobą, nie czuł się swobodnie,

zrobił się nerwowy i pełen lęków.

W końcu podjął decyzję,

by kontynuować tę drogę samotnie.

Może właśnie wtedy uda mu się

wrócić na właściwy szlak.

Może czeka go jeszcze wiele pułapek,

ślepych uliczek i niebezpiecznych zakrętów.

Po raz pierwszy od dawna miał wrażenie,

że znów podąża własną drogą.

Że jego życie staje się jego wyborem,

a nie wyborem kogoś innego.

I tak go tu zostawimy,

lekko zagubionego, pełnego strachu,

ale też i nadziei.

Zostawimy go, by sam mógł dojść tam,

gdzie tylko zechce,

gdzie tylko go nogi poniosą.