Przez życie szedł poczuciem winy wiedziony.

Ciągle dbał, by nikt nie był zawiedziony.

Popełniał błędy, wciąż ludzi zawodził.

W swoich porażkach raz tonął, raz brodził.

W końcu zatrzymał się i spojrzał na siebie.

Nigdy nie pozostawił nikogo w potrzebie.

Nigdy nie chciał krzywdy wyrządzić.

Dlaczego tak źle o sobie mógł sądzić?

A może musi się skupić na sobie?

I zamiast myśleć o drugiej osobie,

By cieszyć się życiem swoim ponownie.

By ruszyć przez nie, tym razem swobodnie.

Nie oglądając się ciągle na ludzi.

Nieważne, jakie uczucia to wzbudzi.

I poznać wreszcie siebie samego.

I w końcu zaznać życia własnego.