Na strychu starego rodzinnego domu

podczas deszczowych dni wakacji

znalazła stary pamiętnik wnuczka

i została tam z ciekawością na dłużej

usiadła w zakurzonym starym fotelu

w jego przepastności się rozgościła

poczuła niezwykłą aurę tajemnicy

więc stary pękaty zeszyt otworzyła

czuć było delikatny zapach lawendy

której gałązka przedzielała kartki

pożółkłe już z nieco rozmazanym

gdzie nie gdzie pismem starannym 

jednak zainteresowała ją okładka

oklejona grubą ale delikatną koronką

lekko beżowe i brązowe plamy 

jakiś niezwykły wzór tworzyły na niej

przewracała kartki nie śmiąc czytać

co kilka z nich znajdowała małe kwiatki

zasuszone cudeńka maleńkie bukieciki

pomyślała że ktoś je zrywał dla babci

z dziennika czuła ciepło wieczorów

kiedy to ona zapisywała z rumieńcem

swoje miłosne sekrety i tajemnice 

mile wspomnienia czyjejś przysięgi

chociaż żywe kiedyś kolory znów żyły

za sprawą dotyku i emocji oddechu

wyczuwała że mimo kruchości przeszłości

czuła namiętności młodzieńcze babci

chowała wtedy w skrytości i ciszy obawy

niepewność tego co mogło się wydarzyć

oddając to wszystko pilnie dziennikowi

jak najlepszemu swojemu powiernikowi

na kartkach wymalowane słowem tańce

nieme otulenia ramion i delikatne pocałunki

jakby spłoszone płatki róż spadały im na usta

a w ich oczach radosne diamentowe błyski

oddech wtedy lata i gorącego wieczoru

zgasłymi już barwami starał się zachować

te piękne chwile od okrutnego zapomnienia

i może oszczędzić w pamiętniku od żalu

tak przetrwała w nim niewinna miłość

co jeszcze nie wzeszła jak kwiat latem

a już odeszła z końcem babci wakacji

by pozostać wspomnieniem na wieki

zamknęła zeszyt czułym dotykiem

jakby z szacunkiem i z wdzięcznością

nie czuła się jeszcze na lekturę gotowa

aby przeczytać w dzienniku tam wiersze.

23.07.2026 r.  godz. 11:35

Elizabeth