Czy żałować mam tych godzin,

które bezpowrotnie minęły

a w nich czyjś cały świat?

Ciekawe, co stałoby się jednak,

gdybym spowolnił swe tryby?

Od dawna zapomniany,

a teraz otoczony przez kurz.

Nie mam już jak dawniej sił,

ale pamiętam dobrze,

gdy potrzebny się czułem.

Przy moim delikatnym tik – tak

dzieci w kołyskach zasypiały.

Liczyłem ich pierwsze kroki,

czułem radości, czasem smutek,

łzy porażki i ich wielkie sukcesy.

Cóż, gdy moje wahadło spadło,

a tryby się mocno wyszczerbiły.

Stary jestem i totalnie zużyty.

Na nic już nikomu niestety, 

więc sobie tu tylko poskrzypię.

Jednak pełen wdzięczności

za wspólne z ludźmi chwile,

za szczęście gdy odmierzałem

im piękny czas pełen spokoju.

Niepotrzebny pójdę na śmietnik.

Cóż to, ktoś zabrał mnie gdzieś

i coś tam majstruje puka i stuka

skręca mi okrutnie w trzewiach.

Czymś ostrym ściera po skórze

i czuję werniksu dziwną woń.

Teraz znów wiszę na ścianie salonu,

moje wahadło wprawione w ruch.

Słyszę nieznane mi głosy zachwytu.

Dziwne, czy ja może na powrót żyję?

Tak, czuję nowy czas – huraaa !!!

23.07.2026 r.  godz. 14:59

Elizabeth