***

żyję szczęśliwie choć kilka chwil 

jak motyl minęło w obłokach

pamiętam twe imię

ty jesteś Klaudia - tak cię ochrzciłem

tak się zjawiłaś w nocy jak tęcza

co niczym most lekka

barwna i dźwięczna

lecz najpierw zerknąłem w lusterko

tak nagle ukazałaś tam swoje piękno

potem z wrażenia gazem do dechy

i znów w lusterko wsteczne spojrzałem

nie było tam ciebie - niemal płakałem…

ale niedługo siedzieliśmy już razem 

w sali wielkiej jak gotyckie 

z płomieni witraże

gdzie może odbywały się

bale dawniej - z tym tobie do twarzy

słałaś zza stołu do mnie spojrzenia

błękitu pełne twych oczu marzenia

a włosy miałaś jak kasztan prawie

patrzyłem na ciebie jak 

oniemiały

i inna siedziała też obok dziewczyna

która rękę na kolanie mym

zbyt śmiele jakoś położyła

a ty gdy rękę jej zdjąłem brutalnie

jakby z radością patrzyłaś

na mnie

potem nagle sceneria inna

nad Wisłą widzę - powódź wielka

i fala za falą uderza

w kochany najdroższy

Wawel

i wtedy ty - ty mnie zaczepiłaś

ty moja dusza i moja jedyna

lecz smutne było twoje oblicze

szłaś głowę lekko spuszczając

na świeżo lakierowaną 

uliczkę cichą i zapomnianą

wiem teraz czemu tak smutna byłaś

znam twoje imię - twą rękę i oczy

ja taką cię wyśniłem - ja taką 

wymarzyłem

lecz nie wiem gdzie teraz jesteś 

i czy cię nareszcie spotkam

i czy istniejesz gdzieś 

w rosy kroplach…