Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
W lichym liściu kruszeje uśmiech.
Serce wybija ostatnie letnie rytmy.
Słońce jest jak zgniłe uczucie,
które wszystko skrapla w mroku.
Chciałabym omdleć dziś
w tym całym powietrzu,
zatopić się i usiąść
na zgiełku marzeń.
Pomyśleć o chwili,
tych wewnętrznych niewydarzeniach,
i ziścić plan morskiego potwora.
O szczęściu,
co w głębinach krąży.
O tej miłości, co się uśmiecha.
O przyjaźni zatopionej
w rdzawym kolorze fal.
O tańcu ponad nami
brązowych liści z falami.
Napisane przez
Zbieram słowa z miejsc, w których inni zostawiają milczenie. Piszę o emocjach, które trudno nazwać, o miłości, która nie zawsze ma swoje zakończenie, o pamięci, która potrafi być zarówno raną, jak i schronieniem. W moich tekstach wiatr może być dotykiem, kamień — historią, a ciemność — początkiem światła. Piszę wiersze i opowiadania. Nie po to, żeby opowiedzieć Ci swoją historię. Po to, żebyś czasem odnalazł w niej kawałek własnej.
Brak ocen, bądź pierwszy!
Tutaj najważniejsze są słowa — bez reklam, bez hałasu, bez rozpraszaczy.
Jeśli chcesz pomóc nam pisać dalszy ciąg Poetica.pl, postaw nam kawę lub wesprzyj nas na Patronite.
Dziękujemy!
, aby skomentować
Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.
Tak bardzo chciałabym dotknąć nieba, Szybując niczym ptak-skąpać się w czystości, W błękicie Poczuć się wolną! Poczuć bezkres zieleni! Istnieć tak, A żeby nikt zobaczyć mnie nie...
Cień jak jaskrawe słońce przypiął mi się do skrzydeł. Rani me pióra mroczne, spalając kawałek po kawałku. Z bólu mojego spojrzenia tworzy się otchłań w sercu. Czarna dziura miarowo...
Jakże mi tęskno do łąk ukwieconych... Motyli barwnych jak słoneczne marzenie... Ziół wiosenną świeżością nasyconych... Wszystko to obrazem sercem malowanym spełnię. Niech wreszcie...
