W tym powietrzu, które mi dajesz,

jest przestrzeń —

mała wiązka elektronów,

która biega wolno.

Nie ma złości,

pretensji,

niedopowiedzianych fantazji.

Jest przestrzeń

spokojna,

choć czasem smutkiem się obradza

z braku obecności.

A jednak

daje uczucie

głębokiej bliskości.

Tak inaczej,

mimo naszych wulkanów.

Tak inaczej

niż lodowce z duszy.

To nie postój.

To zgłębianie powietrza —

niewidocznego dla oczu.

Odkrycie siebie

i Ciebie

w każdym ułamku.

Pocałowanie

każdego odłamka.

Chcę oddychać

jak najdłużej.

Chcę być blisko,

daleko,

jak na chmurze,

lecz widzieć

Twoje piękne oczy,

gdy w nich

ocean kroczy.

Przemawiać

i uczyć się oddychania,

posiąść w całości

naukę kochania.