W rozpaczy i grozie cierpienia,

z nadzieją odroczoną na lata.

Bezsilnością cienia zwątpienia,

z życia żywa ku śmieci zapłata.

W działaniu nie oszczędza nikogo.

O dobro jutra się nie troszczy,

spada gromem jak deszcz wrogo

i nie ma w przy tym żadnej litości.

W mądrości rozumu pustka,

nie była przelana nigdy do syta.

Empatii myśl nawet nie muska,

o przyzwolenie przecież nie pyta. 

Jak może życie nie mieć wartości,

gdy swoje okiem tyranii widzi,

dopuszczając się okropności,

bezkarnie z cierpienia szydzi.

Innym tego co sobie niemiłe

i nic z tego sobie nie robiąc,

serwuje zatrważające chwile.

Nie da się tego rozumem pojąć.

Dość już tej co mord funduje,

niszczenia i egzystencji bałaganu!

Ostoję fundamentu życia rujnuje!

Przywrócić do sprzed wojny stanu!

29.08.2026 r.  godz. 10:50

Elizabeth