W czarnonocy cisza przecinała szelest oddechu,

bez poruszenia ciała, myśl uniosła się w górę.

Nieporadny wzrok nie miał jak, za nią podążyć.

Opadł bezwiednie, więc tylko ucho nasłuchiwało.

Uwolniona myśl pomknęła w wieloświaty.

Trącała inne w chaosie swobodnie lewitujące.

Zderzały się, czasem łączyły i leciały razem,

nie mając jak dokąd totalnie żadnego pojęcia.

Potem jakby nagłe przyśpieszenia szarpniecie,

błyski, blaski i refleksy migały w wirze ruchu,

spiralnie przemieszczając się gdzieś daleko,

poza ciemną świadomość ludzkiego pojęcia. 

Nikt i nic nie znało jawnego konkretnego celu.

Wszystko wydawało się być tylko tajemnicą,

gdyby nie mijające z prędkością przestrzenie,

jak się wydaje i bywa, że może nawet i donikąd.

Z tęsknotą we wspomnieniach ciche obrazy,

malowane ciekawością skutków i konsekwencji,

a oddalone jednak o neony lat świetlnych,

pewnie nie powrócą już nigdy takie same.

Obce dla zasady więc i nieoswojone zarazem,

otarte o niezliczone miejsca w kosmosie myśli,

nawet gdyby chciały powrócić nie ma miejsca,

coś zamknęło się w pojmowaniu tej możliwości.

25.07.2026 r.  godz. 12:36

Elizabeth