Deszcz dudni swoje tętno w parapet

słońce przestawia meble od nowa

i purpurową łunę nad światem

jakby ktoś drżącą ręką malował

w otwartym oknie woń mokrej ziemi

zapach ten wszystkie refleksje spowił

wieczór jak obcy duch stał się niemy

wędrowne ptaki rwą się do drogi

a gdy ze stołu ostatni promień

spłynie pod nogi wpół nasycony

czas sobie całą resztę dopowie

o tych co już go nie mogą gonić

więc nienachalne daje poczucie

że tak naprawdę nic nie trwa wiecznie

i zanim wrzesień zdąży stąd uciec

pozwala cieszyć się barwnym zmierzchem