Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
Czuję się jak akapit
w opowiadaniu świata,
doklejona gdzieś na boku,
bez uczuć,
z pustką inną niż reszta,
wymemlana,
bez serca.
Siedzę i wzdycham
jak w najcięższej chorobie.
Nie widzę powietrza
ani siebie w grobie.
Zawieszona ostatkiem sił
wzdycham,
łapiąc boczny rytm.
Coś powinnam wziąć
lub oddać coś,
a ja tylko siedzę,
przecierając nos.
Napisane przez
Zbieram słowa z miejsc, w których inni zostawiają milczenie. Piszę o emocjach, które trudno nazwać, o miłości, która nie zawsze ma swoje zakończenie, o pamięci, która potrafi być zarówno raną, jak i schronieniem. W moich tekstach wiatr może być dotykiem, kamień — historią, a ciemność — początkiem światła. Piszę wiersze i opowiadania. Nie po to, żeby opowiedzieć Ci swoją historię. Po to, żebyś czasem odnalazł w niej kawałek własnej.
Brak ocen, bądź pierwszy!
Tutaj najważniejsze są słowa — bez reklam, bez hałasu, bez rozpraszaczy.
Jeśli chcesz pomóc nam pisać dalszy ciąg Poetica.pl, postaw nam kawę lub wesprzyj nas na Patronite.
Dziękujemy!
, aby skomentować
Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.
Czuję, że znikam jak świeca bez światła, W środku we mnie jest pustka, a z zewnątrz jest maska. Codziennie gram rolę, w teatrze ze sobą, Czuję, że powoli tonę, nie widząc już zorą....
Noc. Ciężka. Jakby wszystkie cienie z mroku przechodziły przeze mnie, a ja, okryta kocem, siedziała i zliczała jeden po drugim koraliki, które pozostawiały cienie. Każdy koralik to...
