Teraz w czterech ścianach siedzę wpatrzona w pustkę jak malarz na puste płótno, i marzę

Marzę o snu głębokim jak ocean bez dna co brzegu nie zna,

Gdzie czas nie płynie, lecz unosi się w powietrzu jak mgła

nagła śmierć cicha jak oddech porannego wiatru,

rozpieszchłaby moje zmartwienia niczym piórka,

rozplynalabym sie w swietle poranka, znikając w nieskończoności jak kropla w oceanie,

obudzić się w obłokach miekkich niczym wspomnienia z dziecinstwa,

w szacie utkanej z bawełnianych promieni księżyca, przeszytej nicią harmonii, która nigdy sie nie przerwie,

ach jakże piękna bylaby taka śmierć,

jak kolysanka spiewana przez gwiazdy,

jak sen z ktorego nie chce się budzić