Oddalona o gruzy, z niepokojem w sercu,
klękam przy czerwonych różach,
przecierając łzy.
Ciało, choć jeszcze giętkie po nieprzespanych nocach, jest już jakby kamienne, owinięte w każdą myśl, w każde niewypowiedziane słowo "kocham".
Jak fikcyjna postać nocy, w której szlocham.
Zaciskając na gardle sznur z ciernistych słów, w rękach mając tylko zachłanny ból.
