Często siedziałam sama.

Nie brakowało mi wtedy niczego.

Byłam jak dusza otulona czarną peleryną myśli.

Nie tych smutnych.

Nie tych pełnych bólu.

Tylko takich, w których rodził się spokój.

Uwielbiałam te chwile.

Muzyka.

Notes.

Kilka zapisanych zdań.

Kilka niewypowiedzianych wspomnień.

Przeżywałam wtedy swoje cierpienia cicho i bezboleśnie.

Jakby były tylko kolejnym rozdziałem historii.

Aż nadszedł dzień, w którym nie mogłam wrócić do swojej pieczary.

Do miejsca, gdzie zawsze odnajdywałam siebie.

I zabolało.

Nieświadomie.

Wewnętrznie.

Długo.

Tak długo, aż w chwilach radości słowa zaczęły wychodzić ze mnie jak z nagrania.

Mechanicznie.

Bez życia.

Myśli krążyły coraz szybciej.

Coraz głośniej.

Coraz boleśniej.

W końcu musiałam uronić własne łzy.

Nie nad światem.

Nad sobą.

Nad tym, czego nie zauważyłam w pośpiechu codzienności.

Cierpienie, które przez lata przerabiałam po cichu, wreszcie wypłynęło.

Nie byłam już okryta spokojną czernią.

Otaczała mnie wściekła, ciężka płachta emocji.

I wtedy się zatrzymałam.

Nad życiem.

Nad wnętrzem.

Nad uczuciem.

Pragnęłam tylko jednego.

Znów odnaleźć swoją delikatną czerń.

Swoje okrycie spokoju.