Pamiętam chłód i zapach cichego wtedy wieczoru.

Chciałam ufnie wpuścić do domu nieco spokoju,

aby przed całym światem moje sekrety schować

i może wspomnienia, na które nie ma już miejsca. 

Tam zagubiony obraz, co czasem w mroku się chowa,

aby moja historia ponownie nie wybuchła od nowa.

Zgarnęłam z kątów kilka szarych okruchów strachu,

abym mogła wreszcie, je w dobre sny pozamieniać. 

Wtedy głęboko schowane były pod warstwą kurzu.

Lecz w szczelinie milczenia odeszły dawne radości,

a w pęknięciach murów splotły się w pieśń jedności.

Choć wciąż pamiętam dawną niejedną nadzieję,

a kiedyś śmiałam się z mroku ludzkiej niepamięci.

Gdy ożywała czasem głosami wielu wspomnień,

i trwały wiernie w oknach między szybami w ukryciu.

Zapomniane czekają by znowu zaprosić je ku życiu,

lecz ja wpuszczałam do domu tylko miłość i spokój.

A teraz pilnuję sama prawdy w wieczornym mroku.

Świat spowijała czerni cieniem, ciemną nocną kurtyny.

Pamiętam to złote słońce lipcowych parków i ogrodów.

Czasem łapiąc chciwie poranki na gorącym uczynku,

by następnego dnia tracić słodki zapach i żywe kolory,

a tak chciałam stać się czułą i ich świadkiem niemym.

Czy jestem bardzo smutna, że stoję tu sama w cieniu,

gdy zostawiam znowu duszę wśród tak zdarzeń wielu?

Na zakurzonej półce wciąż stoją w słoiku moje marzenia.

Znów weszłam w ciszę pachnącą lipcową przestrzenią

i zdumiałam się, gdy przedmioty nagle delikatnie zadrżały.

Z radością ponownie splotły się w jedną pieśń losu.

Drzwi dawno zamknięte z ukrytą cichą prawdą w mroku,

a moje w nim na nowo istnienie właśnie cicho się budzi.

W tej chwili widzę ostro JASNE, ale to nieme wspomnienie.

24.07.2026 r. godz. 19:02

Elizabeth