Szumiące drzewa dawną miłością,

z których opadły już liście wspomnień.

Kora pokryta mchem,

jak kurzem pokryte są myśli tamtych dni.

Wiatr szumiący

jak podróżnik między Tobą,

który podziwiać chce naturę.

Wokoło zagajnik ze zwierzyną,

jakby chciał Ci przypomnieć,

że to jeszcze żywe.

Że mimo jesieni i chłodu dni

coś porusza się

i karmi.

Jak wnętrze, co przerabia

przeszłoroczny martwy tlen,

którym jeszcze żyje

w dryfującej krwi.

Niby liście już opadły,

niby uczuć Twych brak,

jednak wnętrze tego drzewa

wciąż ma w sobie żywy smak.