Stoję przy deszczowej kurtynie,

z sercem kamiennym i ciepłym,

jak wulkaniczna magma,

która zastygła

od poranków ciszy.

Wywrotna w swojej radości,

z napisem wyrytym.

Ciążą mi skały wewnętrzne.

Wszystkim kruszą się pod deszczem,

a ja, jak postać fikcyjna,

oblana kroplami,

przechadzam się,

modląc myślami.

Stwardniałe kości wystają,

grzech jak sztylet jest wbity,

a ja milknę na tej zasłonie,

posągiem chodzącym za życia.

A po śmierci

powietrze z mej duszy

leje się do kadzi boskich perfum,

jak dodatek do zapachu

cierpienia i radości,

który osadza się

na kościach doskonałości.

Będąc cyrkonią

i ozdobą czasu,

wszystkiego, co wielkie,

nie szukającą poklasku.