Zamknięta.

Nieułożona.

W rozsypce.

Z potarganymi włosami,

w płaszczu bez duszy

i mrocznymi oczami.

Chwytam się wiatru

jak balustrady,

ku drodze życia,

ku miłości bez granic.

Chwieję się,

potykając o kamienie —

te, które były z mojej duszy skruszone,

te, które trzymały mnie przy ziemi.

Te same,

które okleiły moje ciało,

gdy zimny chłód mnie zaskoczył.

Te same,

które w miłości diamentami były

i radość w sobie nosiły.

Naniesione i zrzucane,

każda warstwa

mojej historii

kruszywem na drodze,

igłą w sercu.

Niepotrzebna nikomu.

Niepotrzebna mi

w drodze

po lepsze dni.