Poeci piszą wiersze przede wszystkim dla samego siebie, jako formę ekspresji, autoterapii czy uporządkowania myśli, czasem dla konkretnego odbiorcy np. ukochanej osoby, przyjaciela oraz dla szerszej publiczności, aby dzielić się swoim doświadczeniem, wywoływać emocje, uwrażliwiać na świat lub skłaniać do refleksji. Służy do wyzwoleniu uczuć i rozbudzenia zachwytu czy smutku i melancholii. Jednak to też forma literacka, w której można ukryć to, czego się autor obawia np. cenzury z różnych powodów np. politycznych i innych. Czytanie poezji działa jak trening uważności – wycisza układ nerwowy, synchronizuje oddech i redukuje stres. Regularny kontakt z wierszami poprawia pamięć, wyobraźnię, stymuluje obszary mózgu odpowiedzialne za introspekcję, rozwija skupienie, kreatywność oraz wzbogaca słownictwo. Co do prozy, to zawsze będę jej bronić. To inna forma wyrazu i techniki ukazywania tego, co poezja ukrywa za kotarą metafor i enigmatycznego obrazu. Jeśli masz coś do ukrycia, to poezja skutecznie w tym się sprawdzi. Proza nazywa rzeczy i sprawy po imieniu i nie pozwala na domysły i wątpliwości. Jej oczywistość ma wiele zalet i będzie istniała zawsze. Proza Stanowi fundament literatury, a także codziennej komunikacji. To naturalny sposób wypowiedzi, który nie podlega w zasadzie żadnym rygorom, jak w przypadku poezji. Do czytania, czy to poezji czy prozy nikt nikogo nie zmusi. Przeważnie autorzy oczekują, że będą czytani, komentowani i wynoszeni na piedestały (czasami i niektórzy oczywiście). Ani poezja ani proza nie są lepsze, czy bardziej wartościowe od drugich. Myślący inaczej są raczej ignorantami w postrzeganiu ich wartości. Czy są potrzebne? Tak, to zawsze jest dziedzictwem kulturowym, które określa i definiuje społeczeństwa i narody ukazując ich specyfikę. Pozdrawiam pięknie Jerzy i życzę miłego niedzielnego popołudnia ;-)