Kraty

olbrzymie,

czarne i grube,

otulone chłodem.

Ciemna jaskinia śmierci,

w której tylko ona gościła.

Hieroglify

wyrysowane czarną pastą

wokół.

Jestem gościem,

który przybył nie ze swojej woli.

Zimno mojego serca

doprowadziło mnie do niej.

A ona,

na swoim drewnianym fotelu,

z kartką papieru,

wróży życia kresy.

Tutaj wszyscy,

jak na czarnej linii,

przed nią pokłon dają.

Sanktuarium dusz i ciał,

którymi włada.

Strąca je w otchłań

lub w ciała obsadza.

Mnie postawiła z boku,

jako posąg patrzący

jeszcze z ciałem i duszą,

by mnie przestraszyć,

lecz do grobu nie zabrać.