Leję się

z całego roztopionego szkła,

dotykając klamki zmarłych drzwi.

Oddech miarowo postępuje,

jak krok zmarłej duszy.

Hausty stają się cięższe,

a ja, trwam —

jak odłamek całego świata.

Wypluta.

Płynąca

gdzieś tam.