Co u was ludzie nie chciani

W szmaty ze sklepu poubierani 

Niekochani przez nikogo 

Za to karani srogo 

Wy którzy sami spędzacie dnie 

Na rozmyślaniu, na tęsknocie 

Za czym tęsknicie tak naprawdę 

Czy wasze życie nie od zawsze było marne

Zaznaliście kiedyś miłości 

Lub szeroko pojętej radości 

Co u was ludzie nie chciani 

Wiecznie na końcu stawiani

Jak trzymacie się sami ze sobą 

Nie mając kontaktu z żadną osobą 

Nawet rodzina was nie chce w swych ramach 

Wasza potrzeba miłości nie zaspokajana 

Za przyjaciela nikogo nie macie 

Choć zawsze pomoc każdemu dacie 

Lecz nikt was nie docenia 

Wy skromne stworzenia

Co u was ludzie niechciani

Ciągle przez życie poniewierani 

Jak wam się ogląda liczne seriale 

W samotności przelatujecie przez nie niedbale 

Jak wam się myśli w tej ciszy martwej 

Jakbyście wyrok usłyszeli w sprawie karnej

Jak wasze pamiętniki zapełnione goryczą 

Które powinny opiewać słodyczą 

Jak wam się przełyka łzy w samotności 

Czy zwalcza samemu swoje słabości 

Co u was ludzie niechciani

Nigdy dostatecznie nie nagradzani 

Tyle o was już słów napisałam

I właśnie sobie sprawę zdałam 

Przecież ja jestem jednym z was

Też mam samotności swojej czas

Też jestem człowiekiem niechcianym 

W szmaty ze sklepu poubieranym

Zawsze u wszystkich na końcu stawianym

Człowiekiem ciągle przez życie poniewieranym

Nigdy dostatecznie nie nagradzanym 

Po prostu przez innych olanym 

Dobrze was rozumiem i zaręczyć mogę

Że jeśli tylko tego potrzebujecie zawsze pomogę 

Bo byłam w tym samym miejscu co wy

I dalej w miejscu stoję tym