Jak ten jesienny liść spadający z drzewa

tak i ja spadam powoli w nicość beznadziei

czasem zawieszam się na pajęczej sieci

wtedy odwiedza mnie pająk i je przerywa

spadam więc znowu co raz niżej i niżej

mijają mnie kolorowe jesienne liście

dziwią się że są ode mnie pierwsze

a mnie przecież nie śpieszy się donikąd

lot chociaż długi i trwa całe moje życie

ileż to jeszcze na to potrzeba czasu

i dotknąć matki Ziemi by mnie przytuliła

chłonąc w cichej wiecznej mojej mogile

24.10.2026 r. godz. 9:54

Elizabeth