Pamiętam wieczory pachnące dymem,

gdy sierpień siadał z nami przy ognisku.

Iskry uciekały wysoko nad głowami,

a my wierzyliśmy, że są gwiazdami,

które można zabrać do kieszeni.

Nikt nie pytał, ile zostało lata.

Mieliśmy przecież całe życie.

Gitara gubiła akordy w ciemności,

ktoś śmiał się aż do łez,

ktoś opowiadał o niemożliwej przyszłości,

a noc była za mała

na wszystkie nasze marzenia.

Dzisiaj wracam tam tylko pamięcią.

Ognisko dawno zarosło trawą,

głosy rozeszły się w różne strony,

a sierpień nie pamięta naszych imion.

Czasem jednak czuję zapach tamtego dymu,

jakby młodość paliła się gdzieś niedaleko.

Wyciągam dłonie do jej ciepła.

I dopiero wtedy rozumiem,

że najdłużej grzeją ogniska, których już nie ma.